,,Samotny spacer do domu"

Samotny spacer do domu


,,Zostawion na pastwę losu, kłębi się i kręci wokoło. Ciche nogi niosą ciche ramiona;

a na nich płaszcz barwy czerni, marcowy, lekki.

Aparycja zaiste urokliwa, nieprawdaż, ma droga? Dlań twoich oczu ciesząca każda wiązka światła, jakie w nie dochodzi. Układają zachód, pastelowymi wstęgami przepasane niebo. 

Utopiony miasteczka krajobraz. Auta rozbiegane, latarnie tak wysokie. Chodnik przekrojony gazetami, a powietrze opstrzone smogiem. Ależ to powietrze pachnie Tobie tak pięknie. Tak doskonale dym upada na Twoją skórę.

Skrzydlaty klucz ptaszyn, grających wiosenną pieśń. Toć wieczór w kolorach ich marzeń, spokoju gral i wiec. 

Zdrów i zewsząd pogodne. Miasto, dom i człowiek. Malunek na ścianie o trosce. Troska odpuszcza swe sznury.

Czasem musi odpuścić; ambicje, miłość, nienawiść, honor. Czasem życie musi odpuścić, wraz z zachodem odpocząć."


25/03/22


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Nadzieja

 Tak mój drogi, kiedyś będzie lepiej. Jutro, za dwa tygodnie, za rok. ale kiedyś będzie. Jakoś mam po prostu takie przeczucie, tak mi głowa grzmi w motłochu codziennych spraw. Siłą rzeczy nieświadomie codziennie myślę o tobie,  bo jak tu sposób zapomnieć? Czytam ostatnio coraz więcej o twoim domu, niebie, i zastanawiam się, jak się tam dostanę.  Oczywistą metodą transportu jest wszak niechybna śmierć, tak więc takiej kiedyś nawistnie takiej oczekiwałam. Ale w ciągu ostatnich miesięcy uświadomiłam sobie, że mogę zrobić jeszcze wiele przed śmiercią. Czasem nawet wydaje mi się, że mogę ludzi, ich wszystkich, po prostu przeżyć! Oni wszyscy popędzą już do nieba lub piekieł, a ja jeszcze chwilę tu może zostanę. Pokręcę się wokoło, aby upewnić się, że na pewno nie zostało już nikogo.  Oni tak przejmują się życiem! W szczególności innymi ludźmi, acz co za delirium! Wydawałoby się, że po tylu latach ludzkość już jakoś zmądrzała, a tu pech. Cały czas popełniamy te same błędy, ...
Czytaj więcej